PINUS

I.
PINUS
Cybelae sacra, propter Attidem vel Atym, puerum formosum, qui ipsi in delitiis erat, sub illa castratum iacentemque, quam historiam fuse narrat Servius, ad Aen. l. 9. v. 116. vel in eam conversum, ut fabulatur Ovid. Met. l. 10. Ita autem ipsa Cybele, apud Virgilium, loc. cit. v. 85.
Pinea fylva mihi multos dilecta per annos.
Ubi Servius modo dictus: Pinus, inquit, in tutela Matris Deûm est: Et, in v. 116. Mater magna instituit, ut quotannis in sacris suis plangeretur, Pinumque arborem, sub quae iacuerat, tutelae suae adscripsit, et effecit, ut cultores sui viriles partes sibi amput arent, qui Archigalli appellantur. Arnobius, contra Gent. l. 5. Quid sibi vult illa Pinus, quam semper statis diebuss in Deum Matris intermittitis sanctuario? Nonne illius similitado est arboris, sub qua sibi furens manus infelix adolecentulus intulit et Genitrix Divûm in solatium sui vulneris consecravit. Meminit eiusdem Claudian. de Rapt. l. 1. v. 201.
Hîc sedes augusta Deae, templique colendi,
Religiosa silex, crebris quam Pinus obumbrat
Frondibus. —— ——
Statuebatur ergo in sacris Cybeles et Attidis Pinus, in memoriam eius, sub qua se Attin castraverat: ramique eius coronabantur, quod sic Cybele arborem honorîsset. Stipes porro eius velabatur lanâ, quod Cybele exanimati Attidis pectus lanâ, ad teporent eiconciliandum, velâsset, unde lanata Arnobio dicta, l. c. ubi tamea alii pausata legunt, ut vidimus. Sicque ea in medio continens simulacrum Attidis, ac lanis circumvoluta coronisque ornata violaccis in sacris praedictis gestabatur; Quem ritum δενδροφορίαν dixêre, teste Strabone, l. 10. et qui gestabant, Dendrophoros, ut. l. 12. de pagan. sacrif. et templ. Item, l. 1. de Centonariis et Dendroph. in Cod. Theod. Vide supra in ea voce. In gestatione autem planctu et ululatu ei pectus suum illidebant Galli. Statius, Theb. l. 10. v. 170. et seqq.
sic Phryga terrificis genitrix Idaea cruentum
Elicit ex adytis, consumptaque brachia ferrô
Scire vetat: quatit ille sacras in pectora Pinus,
Sangumeosque rotat crines. ——
Eidem et abscissa virilia illisisse seu imagini Attidis, quae in pinu, docent Acta Symphoriani Martyr. In cuius (Matris Berecynthiae) sacris excisas corporis vires castrati Adolescentes infaustae imagini exsultantes illidunt. Claudian. in Eutrop. l. 1. v. 279.
Cymbala ferre licet, pectusque illidere Pinis
Inguinis et reliquum Phrygiis abscindere cultris.
Caedebatur ea Pinus ex luco pineo Cybelae sacro, de quo Dea ipsa, Aeneid. l. 9. ut visum, et Prudentius, in Martyre Rom. v. 196.
An ad Cybelles ibo lucum pineum?
Puer sed obstat Gallus ob libidinem.
Per triste vulnus, perque sectum dedecus,
Ab impudicae tutus amplexu Deae:
Per multa Matris sacra plorandus spado, etc.
Vide Gerh. Io. Voss. de orig. et progr. Idolol. l. 1. c. 20. et l. 2. c. 53. Thom. item Dempster. in Antiqq. Rosini, l. 2. c. 4. Sed et Cerei dilecta pinus. Tradit enim Stephanus, hanc arborem primum natam esse, apud Miletum Cariae urbem, et, propter stirpis untiquitatem, ramum pinus sacris Cereris adhibitum, in voce Μίλητος. Pani item, et Neptuno, cui apud Isthmum templum fuisse ἄλςει πιτυώδει ςυνηρεφὲς, ὅπου τὸν ἀγῶνα καὶ Ι᾿ςθμέων Κορίνθιοι ςυνετέλουν, lucô pineô contectum, ubi certamen Isthmiorum Corinthii peragebant, refert Strabo, l. 8. Vide supra ubi de Pinea corona. Coeterum Pinum dat magnô numerô Polonia, Germania, eamque maritimam, montanam, silvestrem, Matthiolô silvestrem tantum ac hortensem agnoscente; quarum ista altius assurgit per culturam, crassior evadit, inferius stolonibus caret, superiusque ramosissima est: folium ipsi tenue, longum,
durum, aculeatum, binis ex apice instar capillamenti prodeuntibus. Ex illa naves confici solitas, indicat illud, quod nautica dicta est Virgilio, Ecl. 4. v. 38.
Cedet et ipse mari vector; nec nautica Pinus
Mutabit merces. —— ——
Hinc naves Aeneae ad dominum suum, Aen. l. 10. v. 230.
Nos sumus Idaeae sacro de vertice Pinus,
Nunc pelagi Nymphae, classis tua ——
Ad claves etlam electam Veteribus, Virgilius docet, l. 3. Aen. v. 669. ubi de Polyphemo,
Trunca manum pinus regit et vestigia firmat:
et Statius, Theb. l. 2. v. 619. ubi de Chromide Cadmaeo,
Pinea nodosa quassabat robora clavâ.
Ubi bene addit, nodosa. Nam pinus alioquin non apta talibus ob infirmitatem, Scholiast. At nodosa eius ligna durissima ac durabilissima. Imo et Inferis sacris adhibitam atque inter ferales arbores censitam, discimus ex eodem, l. 4. v. 459.
—— tibi Rector Averni
Quamquam infossus humo, superat tamen agger in auras
Pineus —— ——
Quiafacile ardet (resinosa enim est) quia gravem flammam habet, quia odorem magnum facit, quia cupressui similiss est, ut ait Scholiastes vetus. Adde, quia poma eius per fraudem cadentia interimunt, ut loquitur Servius, in Aen. l. 2. ubi et in tutela Fraudum atque Insidiarum eam collocat. Vide Casp. Barthium Animadversion. ad Statium, d. l. uti de eadem ad saccharum condiendum infra, ubi de eo: it. in Virginum inprimis rogis usurpatâ, infra itidem voce Rogus. Nux eius, Strobilus dicta, quae magna est, squamâ liquescente compacta, nucleô candidô, longiusculô et dulci, membranâ involutô, Augustae Vindelicorum insigne est, viridis nempe strobilus, in scuto rubro et candido: qua de re vide M. Welserum de insignibus Augusta Vindel. Impositus is est columnae capitulo, cuiusicunculam quidam turritam fingunt, quô Cybelem olim hîc cultam innuere videntur; alii tamen Coloniae aut Provinciae illam esse imaginem, malunt. Vide quoque Limnaeum Enucl. l. 4. c. 4. et infra voce Strebilus: it. voce Poma, ubi quaestionem, An pinea nux pomum sit, lepide decisam habes. Attidem cum Pinu Inscriptiones antiquas saepe exhibere, Vossius habet, l. 1. c. 20. cit. etc.
II.
PINUS
Numae fil. a quo Pinarios Herculis sacerdotes ortos vult Plutarchus.
III.
PINUS
vulgo Mezzovo Sophiano et Laonico, mons Macedoniae (inter illam et Aetoliam, ac inter Epirum et Thessaliam) ingens, Aetolos ab Acarnanibus dividens. Ex quo Inachus et Aeas, teste Strabone, et Peneus, teste Ovidiô, l. 1. Met. v. 569. 570. flumina effluunt. Vide Strab. l. 9. Propertius Perrhaebum vocat, l. 3. eleg. 4. v. 33.
Aut cur Perrhaebi tremuêre cacumina Pindi.
Perrhaebos autem numerat in populis Aetoliae Plin. l. 4. c. 1. Seneca Tragoedus, hercul. Oet. Actu 2. v. 493.
Quâ celsus astris inserit Pindus caput.
Idem in Medea Actu. 3. v. 384. nivalem vocat, et alibi ingentem
Pindi nivalis vertice, aut nysae iugis.
Virgil. Eccl. ult. v. 11.
Nam neque Parnassi vobis iuga, nam neque Pindi.
Lucan. l. 1. v. 674.
—— Qualis vertice Pindi
Odonis Ogrgiô decurrit kplena Lyaeô.
Ubi alii Edonis. Nic. Lloydius. Baudrando mons Epiri, Thessaliae aliis. Excurritab Acrocerauniis iugis ad Thermopylas, et ex medio sui brachium emittit, quod Parnassum facit, et desinit in Heliconem. Videtur a Livio Lincos dici. Item Cilicae fluv. in sinum Issicum se exonerans, Strab.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • Pinus — Saltar a navegación, búsqueda «Pino» redirige aquí. Para otras acepciones, véase Pino (desambiguación). ? Pinos Pinus …   Wikipedia Español

  • Pinus — (P.L.), Pflanzengattung aus der Familie der Abietineae, Monoecia Monadelphia L., mit einhäusigen Blüthen, ästigen männlichen Kätzchen, einem kammförmigen Fortsatz an der Spitze des Connectivs der Antheren; die weiblichen Blüthen stehen zu 2–3 am… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Pinus — Pi nus, n. [L., a pine tree.] (Bot.) A large genus of evergreen coniferous trees, mostly found in the northern hemisphere. The genus formerly included the firs, spruces, larches, and hemlocks, but is now limited to those trees which have the… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Pinus — (lat.), Gattung der Koniferen, umfaßt im ältern Sinne (k,.) sämtliche Abietineen, also von den bei uns heimischen Bäumen Kiefer, Fichte, Tanne, Lärche etc. Später wurde die Gattung geteilt, indem man zu P. nur die Kiefern rechnete, zu Abies die… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Pinus — Pinus, der Linnésche Name für alle Nadelhölzer aus der Abteilung der Abietineen; jetzt in verschiedene Gattungen aufgelöst, worunter P. Gattungsname der Kiefer (s.d.) …   Kleines Konversations-Lexikon

  • Pinus — Pinus, lat., Fichte …   Herders Conversations-Lexikon

  • Pinus —   [lateinisch], die Pflanzengattung Kiefer.   …   Universal-Lexikon

  • Pinus — Kiefern Gemeine Kiefer (Pinus sylvestris) Systematik Abteilung …   Deutsch Wikipedia

  • Pinus — Pin (plante) Pour les articles homonymes, voir Pin …   Wikipédia en Français

  • Pinus — ID 63907 Symbol Key PINUS Common Name pine Family Pinaceae Category Gymnosperm Division Coniferophyta US Nativity N/A US/NA Plant Yes State Distribution AK, AL, AR, AZ, CA, CO, CT, DC, DE, FL, GA, HI, IA, ID, IL, IN, KY, LA, MA, MD, ME, MI, MN,… …   USDA Plant Characteristics

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.